तुला पाहिले....नव्याने

Hello friends......
 मैं अपने blog पर एक नया page add कर रही हूँ।
जिसका नाम है.....
किस्से कहानियाँ।
मेरे बाकी page आपको पसंद आए उसी तरह ये भी आपको पसंद आएगा ऐसी मैं आशा करती हूँ।
वैसे तो ये page मैं हिंदी में ही लिखनेवाली हूँ, लेकिन ये किस्सा कुछ ऐसा है जो मैं अपनी भाषा में लिखना चाहूँगी।जो मैंने महसूस किया वो हर अहसास बहोतही खास है।यही बात है कि मैं अपनी ये पहली post मराठी में लिखनेवाली हूँ। अगर आप post को हिंदी में पढ़ना चाहते हो तो आप हमने दिए गए translater के जरिए हिंदी में पढ़ सकते हो....
धन्यवाद.......!!!

तुला पाहिले.....नव्याने

रविवारची सकाळ......
सुट्टीचा दिवस.....
सुट्टी म्हनलं की सगळच निवांत.उशिरा उठायच,आरामात उरकायच,वेळेचं बंधन नसतं नेहमीसारख. पण आज बाहेर जायचं होतं. तस ठरलही होतं. मी 8 ला उठले ,उरकल.किल्लेदार झोपले होते.एक तर सुट्टी असते ,थोड़ अजुन झोपू देत म्हणून मी त्यांना नाही उठवलं. माझ उरकल आणि मी न्यूज पेपर आणण्यासाठी बाहेर गेले. झोप बिघडेल म्हणून त्यांना न सांगताच गेले. न्यूज पेपर घेतला आणि घरी येत होते तर वाटेत काकी भेटल्या त्यांच्याशी बोलण्यात थोड़ा वेळ गेला.
घरी आले तर किल्लेदार उठले होते.....
मला पाहून खुप चिडले.
खुप म्हणजे..... थोड़े !
हो....
त्यांना माझ्यावर चिडता नाही येत. प्रेम करतात ना खुप सार, म्हणून असेल कदाचित.मी कधीच त्यांना माझ्यावर चिडलेलं , नाराज झालेलं पाहिलं नाही.
आजही माझी चूक होती.मला माहितही होतं आणि मान्यही . मी काहीच बोलले नाही. ते थोड़ चिडलेत आणि मग शांत झालेत. अस होतं कधी कधी.पण आजचा किस्सा जरा वेगळा होता. एरव्ही लगेच लडायला लागणारी मी आज चक्क रडायला लागले होते.बाहेर जायचं आहे ते माहित असूनही मी न सांगतच न्यूज पेपर आणण्यासाठी बाहेर गेले,घरी परत यायला उशीर केला.चूक तर होती माझी.पण मला वाईट वाटेल म्हणून ते मनापासून रागवले ही नाहीत माझ्यावर.एवढा विचार करतात ते माझा.आणि तेच पाहून मला रडू आलं.
नंतर ते आपल्या कामाला लागलेत. ते उरकत होते आणि मी बस्स त्यांना पाहत होते.जस की मी पहिल्यांदाच पाहतेय त्यांना. माझे डोळे भरून आले होते.त्यांना वाटलं की मी ते ओरडलेत म्हणून उदास आहे,पण तस नव्हतं. ते चिडले जरी असले तरी त्यांच्या मनातील काळजी मला दिसत होती.ते पाहुनच मला गहिवरून आल होतं. ते एवढी काळजी का करतात ? हा एकच प्रश्न डोक्यात घुमत होता. लहान तर नाही मी की चुकले असते मग तरी का?
खर तर त्यांनी अजुन रागवायला हव होतं पण ते थोड़ चिडले आणि आपलं उरकाय लागलेत.मी पण माझ्या तयारीला लागले.माझ मन ठीक नव्हतं.बस एकच विचार करत होते की,किल्लेदार एवढे कसे चांगले आहेत? आणि का?
अस वाटत होतं की आज सगळ तसेच राहु दे,काही कराय नको.कुठे जायला नको.बस त्यांच्या मांडीवरी डोक ठेवून शांत डोळे मिटून पडून राहाव.माझ्याकडे असलेली ठेव अशीच बंद डोळ्यांनी अनुभववी.
पण.......
10.30 पर्यंत दोघांनिही उरकल आणि आम्ही बाहेर पडलो.आज मुंबईत जायचं होतं. काम होतं म्हणून नाही तर असच फिरायला.
Sunday असल्यामुळे आज 11 ते 4 megha block. कशी बशी 10.45 ची last लोकल पकडली आणि आम्ही निघालो.
लोकल मध्ये ही पूर्ण वेळ मी त्यांच्याच विचार करत होते. अस कधी झालं नव्हतं. पण आज मला ध्यानिमनी, सभोवती तेच दिसत होते.आणि त्यांचं भलंमोठं मन. त्या मनात माझ्यासाठी असलेलं खुप सार प्रेम.
 12 ला आम्ही VT ला पोचलो. तिथुन मग कमला नेहरू उद्द्यान, सर फिरोज शहा उद्द्यान पाहून मग आम्ही गिरगांव चौपाटी ला आलो.मुंबईचा समुद्र किनारा म्हणजे काळ काळ पाणी आणि किनारयावर लाटांमुळे जमा झालेला कचरा.पण मला ते ही छान वाटत होतं.बराच वेळ आम्ही तिथे बसून सागराच्या लाटा पाहत होतो.दिवस कधी आणि कसा संपला समजलच नाही.

सूर्य ही समुद्राच्या लाटांमधे लपला .सगळीकडे  संध्याछाया पसरु लागली . मग आम्ही ही घरी जायला निघालो.
परत लोकल चा प्रवास.....
मी खुप थकले होते...कधी घरी पोचतेय अस झाल होतं.
आम्ही लोकल मध्ये चड़लो. VT पहिलाच stop आल्यामुळे गर्दी कमी होती.आम्हाला बसायला जागा मिळाली.पुढे गाड़ी थांबेल तशी गर्दी वाढत गेली.ती गर्दी पाहून थकवा जास्तच जाणवू  लागला.माझे डोळे पेंगाळत होते.मी किल्लेदारांच्या खांद्यावर डोक ठेऊन झोपले.लोकलच्या स्पीड मुळे माझी मान मागे पुढे होत होती.त्यांनी ते पाहिलं. माझं डोक हळूच त्यांनी त्यांच्या मांडिवर ठेवल.
तोच हा क्षण ......जो मनात घर करून गेला. त्या क्षणी मी उरली सुरली सगळी हरले होते .....
त्यांच्यापुढे......
तसं मी प्रवासात किती तरी वेळा त्यांच्या मांडिवर डोकं ठेऊन झोपलेय पण आजची गोष्ट वेगळी होती.लोकल मध्ये खुप गर्दी होती.बाया,लहान मुले सगळी अवघडून,दाटी वाटी ने प्रवास करत होती.मी एकटिच अशी आरामात झोपले होते.कारण माझ्याकडे किल्लेदार होते......माझे किल्लेदार!!
आज खुप बदलले होते मी. मलाच मी वेगळी वेगळी वाटत होते.त्यांच्यासमोर सार काही फिकं फिकं वाटत होतं. कारण मी माझ्या साऱ्या माणसांना , नात्यांना संभाळत आले,समजून घेत आले,सगळ्यांसाठी नेहमी माघार घेत आले.पण किल्लेदारांकडे नेहमी हट्ट करत राहिले.जरा काही मनाविरुद्ध झाल की लगेच चिडचिड करायची.पण ते कधिच काही बोलले नाहीत.पावलोपावली समजून घेत आलेत.
आज का कुणास ठाऊक पण मन तुलना करीत होतं. किल्लेदारांची आणि साऱ्या नात्यांची. एकीकडे माझा सारा गोतावळा ,माझी सारी माणस होती.सासरची,माहेरची दोन्हीकडील आणि एकीकडे होते फक्त किल्लेदार. पण पारड किल्लेदारांच जड़ वाटू लागल होतं. ते एवड़ जड़ होत की, मी त्या भाराने पूर्ण झुकले होते.
आमचं station आलं,गाड़ी थांबली.माझं विचारचक्र ही थोड़ा वेळ थांबल.
आम्ही लोकलमधुन उतरलो आणि auto ने घरी निघालो.घर जवळ येत होत. हवेत थोड़ी थंडी जाणवत होती.मी हळूच त्यांचा हात माझ्या हातात घेतला.त्या क्षणी मला माझाच हेवा वाटत होता.गर्व वाटत होता. अस वाटत होत, की कुणाला लाभली नाही अशी दैवी साथ मला लाभली आहे.परत माझं विचारचक्र सुरु झाल.इतक्यात माझी नजर आकाशात गेली.काळकुट्ट आभाळ,चांदन्या आणि चंद्राची कोर...... खूपच रमणीय होतं. मला ती चंद्रकोर पाहून क्षणभर अस वाटल की,ती कोर आमच्याकड़े पाहतेय,जणु ती आम्हाला शुभ रात्रि म्हनतेय..…..
मी ही हसुन तीला शुभ रात्रि म्हनलं..…..!!!

तुझ्या अंगणातील आभाळ.....

थोड्स आभाळ, तुझ्या अंगणातील..…..
तुझं आणि माझं......
आपलं.....

चमचमनारे तारे,मंद-धुंद वारे
कधी पुनवेचा उमंग
कधी अमावसेचा संग
दोन्ही तुझ्यासवे..... असेच पहावे
कधि काळोखात विसावलेलं
दूधी चांदण्यात कधी न्हालेलं....
तुझ्या अंगणातील आभाळ.......
तुझं आणि माझं....
आपलं....

तप्त उन्हाच्या झळा....कधी कोवळ्या किरणांचा लळा
उगवत्या सूर्याचा खेळ
कधी मावळतिशी मेळ
सार तू झेललं
सार तू सोसलं
मला आपल्या सावलीत जपलं
कधी हट्ट वेडा
कधी श्वास मोकळा
आठवनिंचा कवडसा जणू रंगलेला
साऱ्या आठवनीं जपुन
तुला न् मला घेऊन
अजूनही हसत आहे
तुझ्या अंगनातील आभाळ
तुझं आणि माझं.....
आपलं......

पावसाच्या सरिनी, जातं जेव्हा न्हाऊनि
एकरूप होते माती...मातीमधे मिसळुनी
कधी स्पर्श ओल्या सरिंचा
कधी भास गर्जनेचा
मेघात डाटलेल्या त्या आर्त भावनाचा
आल्या सरी....गेल्या सरी
आपल्यासाठी बाकी तरी
तुझ्या अंगणातील आभाळ
तुझं आणि माझं.....
आपलं......

मैं सो गयीं....

तुम्हारी नींद मुझे सुलाकर
रातभर मेरे सिरहाने
बेचैन सी जागती रही..….
मैं सो गयी....
और वो मुझे तकती रही......

मेरी तकलीफे जैसे तूने संभाल ली हो
मेरी उदासी अपने अंदर पाल ली हो
कैसे मैं सो गयी....? पता नही
ये चैन कहाँ से आया ....? पता नही
मैं सो गयी.....

आहट होती तो आँख खुलने की कोशिश करती
कभी यू ही जागने की ख्वाहिश होती
पर जैसे इजाजत ही नही थी आँखों को
कुछ रोक रहा था पल्कों को
नींद खुली ही नही
मैं सो गयी....

तेरे दिल के करीब....
धड़कनों का गीत सुनते सुनते
जैसे कोई झरना गा रहा था बहते बहते
वो क्या कह रहा था....?  यही सोच रही थी
आधे अधूरे लब्जों को अहसास से जोड़ रही थी
कुछ सुनती.....इससे पहले ही
मैं सो गयी......
पर तुम्हारी नींद जागती ही रही.....!!!

वडील......

आठवतात ते दिवस... .
जेव्हा,
सावली बनून तुम्ही सोबत होता....
डोक्यावर आभाळ नव्हतं,तुमचा हात होता.....
तुमचं सुख माझ्या सुखात असायच....
दुःख माझ तुमच्या डोळ्यातून वाहायच.….
बोट पकडून चालायला तर शिकवल.....
चालता आल्यावरही हात पकडूनच सगळीकडे नेल.....
मी जेवले ते माहित असायच.....
तरीही,आपण जेवायच्या आधी,तू जेवलीस ना म्हणून विचारायच.....
हसायची तर नेहमीच,का हसतेस म्हणून कधी नाही विचारायच....
गप्प जरा दिसले की लगेच,कोण काय बोलल तुला ? म्हणून आईकडे पहायच....
किती आठवणी त्या डोळ्यासमोर तरळतात
थेंब आसवांचे नकळत ओघळतात
काय होतात माझ्यासाठी ते सांगायचंच राहून गेल
शब्द येण्याआधी ओठांवर, विश्व माझ उधळुन गेल....
कळ उठते काळजात तो क्षण आठवला की
हुरहुर लावून गेल, ते तुमचं जाण अकाली
डोळे भरून पहा.... शेवटचे.... सांगत होती सारीजण
शेवटचे....?
शेवटचे....??
मनात घुमत होता हा एकच प्रश्न
ओल्याचिंब डोळ्यांनी पाहिला तो सोहळा
ती आंघोळ...ती आरती....कपाळावरील तो टिळा
पाहून हे सार.... कस सांगू....किती न कशी तुटले
आक्रोश किती-किती ऱ्हदयामधुन उठले
दूर तुमची चिता ....न माझ्यात मी
अकाचवेळी जळत होती
कितीतरी वेळ....
चिता शांत ही झाली
पण मी अजूनही जळतच आहे...
तुमच्या आठवणीत
रोज,थोड़ी थोड़ी....
तुम्ही गेलात...दूर
पण ऐका.....
मी रोज बोलावतेय तुम्हाला.....
आवाज देतेय, दाही दिशांना....
याव लागेल तुम्हाला....
किमान माझ्या स्वप्नात तरी.....
आणि येऊन..
परत एकदा थोड़ चालाय शिकवा.....
तुमच्याशिवाय कस जगायच तेहि शिकवा.....
दया आवाज परत एकवेळ....रानी रे......!!!

शीर्षासन करने का तरीका और लाभ ।

शीर्षासन
शीर्षासन को योग शास्त्र में आसनोंका राजा कहते है।सभी आसनों में ये आसन श्रेस्ठ माना जाता है।मानव शरीर में कुल 435 प्रकार के स्नायु होते है।शीर्षासन से इन सभी स्नायुयोंको फायदा मिलता है।शरीर मे प्राणवायु का संचार बढ़ता है।शीर्षासन को वृक्षासन और कपालासन के नाम से भी जाना जाता है।

जानते है शीर्षसन क्या है,कैसे करते है और इसके फायदे क्या क्या है।

शीर्ष का मतलब होता है-सिर।यह आसन सिर के बल किया जाता है इसलिए इस आसन को शीर्षासन कहते है।यह आसन किसी भी ऋतु में,किसी भी जगह बड़ी आसानी से कर सकते है।सभी उम्र के लोगों के लिए यह आसन लाभदायी है।शीर्षासन करने से blood circulation और गुरुत्वाकर्षण दोनोंकी दिशा बदलती है।सिर के सभी अवयवों में खून का संचार ज़्यादा मात्रा में होने लगता है,इससे उनको मजबूती मिलती है।इस आसन से ज्यादा से ज्यादा फायदा पाना है तो जरूरी है कि यह आसन सही विधि के साथ किया जाए।

 शीर्षासन करने का तरीका
जमीन पर योगा मैट या कंबल बिछाए फिर उसपर बडासा तौलिया बिछाकर वज्रासन में बैठ जाएं।अब दोनों हाथों की उंगलियों को आपस मे सक्ति से जोड़ ले।अपने सिर को उस पर रखे।धीरे धीरे अपने पैरोंको ऊपर की और उठाये और इसे सीधा करने की कोशिश करे।साँस सामान्य रखे।शरीर का पूरा भार अब बाजुओं और सिर पर ले।कुछ देर इस स्थिति में रुक जाए।अब धीरे धीरे घुटनों को मुड़ते हुए पैरों को नीचें लेकर आये।

शीर्षासन करते समय इन बातों का ध्यान रखे.....

● शीर्षासन करते समय गर्दन पर ज्यादा भार न पड़े।

●शीर्षासन करते समय शरीर के किसी भी हिस्से पर ज्यादा तनाव महसूस हो रहा हो तो तुरंत शीर्षासन बंद करे और आराम करें।

● उच्च रक्तचाप, low BP,दिल की बीमारी इनसे पीड़ित व्यक्ति ये आसन ना करे।

●कमजोर नजर वाले जिनकी आँखों का नंबर 10 से ज्यादा है ऐसे लोक ये आसन ना करे।

●शीर्षासन करते समय आँखे बंद रखे।अगर आपने आँखे खुली रखी तो इसका आपकी आँखों पर बुरा असर हो सकता है।

● गर्भवती महिलायें ये आसन ना करे।

शीर्षासन के लाभ.....
शीर्षासन करने से पिट्यूटरी और पीनियल ग्रंथियाँ उत्तेजित होती है।

शीर्षासन करने से खून का बहाव सिर की ओर ज्यादा होता है जिससे आपके मस्तिष्क की मांसपेशियाँ अधिक कार्यक्षम हो जाती है और याददाश्त बढ़ जाती है।

तणाव दूर करके दिमाग शांत करता है।

पाचनशक्ति बढ़कर कब्ज में राहत मिलती है।

इस आसन से फेफडों की कार्यशक्ति बढ़ जाती है।

शीर्षासन से हल्के अवसाद में राहत पा सकते है।

शीर्षासन करने से लिव्हर को शक्ति मिलती है और उसकी कार्यक्षमता बढ़ जाती है।

गर्दन के स्नायु मजबूत बनते है।

ये आसन करने से चेहरे पर glow आता है।चेहरा आकर्षक और सुंदर दिखने लगता है।

शीर्षासन और हवा
शीर्षासन करते समय हवा का तेज बहाव आपकी ओर न आने पाएँ इसका विशेष ध्यान रखें।शीर्षासन करने से शरीर में ऊर्जा उत्पन्न होती है और पसीना आने लगता है।ऐसे में आप तेज हवा के संपर्क में आये तो पसीना evaporate होने लगता है और आपको ठंड लग सकती है।इससे blood circulation में बाधा उत्पन्न हो सकती है जिससे कमर और पीठ में दर्द,चक्कर आना, मेरुदण्ड में दर्द होना इस तरह की समस्याएँ उत्पन्न हो सकती है जिससे आप अपना balance खोकर गिर सकते हो।
जिस जगह हवा तेज बहती है वहाँ कोई भी आसन नही करना चाहिए।शीर्षासन करते समय तो इस बात का विशेष ध्यान रखना चाहियें।जुखाम हो तो शीर्षासन करना बंद करे।नाक से साँस लेने में तकलीफ हो तो मुँह से साँस लेकर शीर्षासन ना करे।कोई भी आसन करते समय साँस नाक से ही ले,मुँह से साँस लेना हानिकारक हो सकता है।

माझ्या मनातील

एक सागर तुझ्या डोळ्यातील, मला त्यात उतरु दे.....
गुन्हेगार आहे मी, मला बुडून मरु दे....!!!

Ak sagar tuzya dolyatil,mla tyat utru de...
Gunhegar aahe mi,mla budun mru de.....!!!

रवी आभाळी रेंगाळत आहे,त्याला डोंगराच्या कुशित शिरू तर दे....
मी पण जाईन माघारी,मला पूर्ण हारू तर दे....!!!

Rvi aabhali rengalt aahe,tyala dongrachya kushit shiru tr de....
Mi pn jain maghari,mla purn haru tr de....!!!

तुझ्या ऱ्हदयातील सागरात मला शोध,जर तिथे मी नसेन तर कुठेच मी नसेन....!!!

Tuzya rudyatil sagrat mla shodh,jr tithe mi nsen tr kuthech mi nsen.....!!!

तुझीच तर देण, कि मी जगायला शिकले....
तक्रार न करता, मनीचे घाव शिवायला शिकले.....!!!

Tuzich tr den ,ki mi jgayla shikle.....
Takrar n krta,mniche ghav shivayla shikle.....!!!

कुछ बातें दिल की.....

●हमारी जिद और आपकी अच्छाई , जब भी एकदूसरे से टकराते है....दर्द दोनों को होता है......आँख दोनों की रोती है......इस लड़ाई में हम जीतकर भी हार जाते है.....और आप हारकर भी जीत जाते हो...

● हम फूल माँगते है और आप बहार लाने चले जाते हो.....अदायें भी ऐसी है ,कि हम समझ ही नही पाते.....गुस्सा करे या गुरुर.....!!!!

 ●जज़्बात....
कुछ खामोश से,कुछ दफ़्न से....!!!

●चाँद मेरा है,आसमाँ मेरा है....
चारों और फैला ये उजियाला भी मेरा है...
न जाने क्यों,
फिर भी.....
डर रहे है हम,
छूने से चाँद को
लगता है....
जैसे जल जाऊंगी
मिट जाऊंगी...
इस डर से निजाद दो
कुछ यू हमे छुपा लो
अपनी साँसों में
आँखों मे....
ख़्वाबों में....
खयालों में....


●आज ना रोको हमे....आज रोने दो
आँसुओं में हर शिकवा.... कतरा कतरा कर बहने दो

हर आँसू को आपने अश्क सा संभाला
आज इन आँसुओं को पानी सा बहने दो

दफ़्न बहोत से जज्बात है,अनकहे कुछ गमों के साये
हर बेचैनी को आज दिल से मिटाने दो

लब्ज तो बेईमान से,इनपर ना भरोसा करो
दिल का हाल....दिल को कहने दो

हमने सुना बस वही,जो आपकी जुबां बोली
आपकी धड़कन की,आज खामोशी सुनने दो......

● ये तन्हाई, ये खामोशी
और हम....
अकेले....
अपने दिल की धड़कन सुनते.....
धड़कन में आपको ढूंढते....
बड़े दिनों बाद
आपको इतने करीब पाया
दिल मे आपका एहसास सा हो आया
आपको हमने अपनी साँसों में पाया
मेरे उदास होंठों की तुम खिलखिलाती मुस्कान लगे
रुक रूक कर चलती,साँसों की आप जान लगे
हमारे साथ चलता वो आपका साया
हम गुरुर करे ऐसी सौगात लगे.....